برنامه پردیس پارسی امشب مهمان اکبر مهدی یی بود، یکی از بزرگ طراحان فرش اصفهان، فرش هایی را به نمایش گذاشت که نمایش از دور و آن زاویه سخت هم قلب آدمی را به وجد می آورد... نمایی دیگر از تجمل گرایی فرش... که در تاریخ بسیار گفته اند که فرش ایرانی بس گران قدر و گران مایه است...

همان گونه که فرخی سیستانی سروده:

پا از ره اندر آمد چو مفلسی غریب                   بی فرش و بی تجمل و بی رنگ و بی نگار 

اما تاریخ و ادبیات کهن به بخشندگی و فروتنی فرش بارها اشاره کرده اند که سعدی می گوید:

روز قالی فشاندن است امروز           تا غبار از میان مابرود

یا ضرب المثل قجری که میگوید : قالی را بزنی خاک درمیآید و ملت را بزنی پول!

حال چرا  در تمام وجوه قالی ایرانی تنها اثر تجمل و ثروت پرورش داده می شود و فروتنی وبخشندگی فرش ایرانی به دست فراموشی سپرده میشود؟

آنقدر عمیق که حتی جرات عبور از بازارها و دل دلی قیمت کردن ها را از دست بدهیم... آنقدر گران مایه که جرات لمس آن را نداشته باشیم...

چرا فکر میکنیم برای جلب نظر مردم به فرش دستباف معرفی گران مایه ترین ها مثبت است؟؟ شاید هم میخواهیم ارزش فرش را نشان دهیم که به قول آقای مهدی یی اینکه هزار نقش و رنگ و زیبا است از خون چشم هزاران کس رنگین شده است اما بازهم به دنبال فروتنی قالی ایرانی میگردم...